Je bent alleen of … net niet, er zijn wel heel wat mensen om je heen. En toch voel je je binnenin zo eenzaam. Alsof je het als enige zien te overleven tussen een bende onbegrijpelijke marsmannetjes. Hoe harder je er van wegloopt, hoe dieper je dit gevoel wegstopt, hoe confronterender het telkens opnieuw weer boven komt. Geen mens is geïnteresseerd in wat jij, vanuit je hart, te vertellen hebt: als je dat doet … vertellen ze jou dat je chinees spreekt, daar sta je dan. Allemaal goed en wel dat je her en der leest of hoort “Je bent niet, nooit alleen”, wat ben je daarmee als je jou wel zo voelt? Waarom, waarom overkomt jou die eenzaamheid toch? Moet dat nu echt?